pulmonolog pruszków nfz

Pacjenci z chłoniakiem nieziarniczym o średnim lub wysokim nasileniu mogą być leczeni chemioterapią skojarzoną z doksorubicyną.1 Częstość wyleczeń różni się w zależności od kilku czynników prognostycznych przed rozpoczęciem leczenia, w tym stopnia zaawansowania choroby.2 Chemioterapia leczy większość pacjentów z chorobą zlokalizowaną (stadium I lub II), ale tylko około 30 do 40 procent pacjentów z zaawansowaną chorobą (stadium III lub IV) .1 Dwie strategie leczenia miejscowych podtypów histologicznych o pośrednim i wysokim stopniu złośliwości pojawiły się w ciągu ostatnich 15 lat: sama chemioterapia z schematem leczenia zawierającym doksorubicynę, takimi jak cyklofosfamid, doksorubicyna, winkrystyna i prednizon (CHOP), podawana przez sześć do sześciu miesięcy. osiem cykli lub krótki cykl chemioterapii (zwykle trzy cykle CHOP), a następnie radioterapia w zaangażowanym ośrodku.4 Zaletą samej chemioterapii jest unikanie długotrwałych powikłań radioterapii i wyższych całkowitych dawek terapii ogólnoustrojowej, które zwiększyć możliwość eliminacji mikroskopowych miejsc choroby. Możliwe korzyści z krótkiego przebiegu chemioterapii i radioterapii to zmniejszenie ryzyka wystąpienia toksyczności kardiologicznej ze względu na mniejszą całkowitą dawkę podawanej doksorubicyny, stosowanie dwóch głównie nie-opornych na leczenie leków oraz podawanie radioterapii bezpośrednio do pacjenta. miejsca wykrywalnych chorób. Nie ma przekonujących dowodów przemawiających za obiema strategiami.3 W konsekwencji, w 1988 r. Southwest Oncology Group rozpoczęła prospektywne, randomizowane badanie, aby porównać te dwa powszechnie stosowane sposoby leczenia.
Metody
Wybór pacjenta
W badaniu tym (Southwest Oncology Group Study 8736) zarejestrowano pacjentów z niedrobnokomórkowym chłoniakiem niezakończonym przez biopsję o pośrednim lub wysokim stopniu złośliwości (grupy D-J o działaniu roboczym), z wyłączeniem pacjentów z chłoniakiem limfoblastycznym.5 Próbki histologiczne oceniano przez niezależnych ekspertów oceniających . Wszyscy pacjenci mieli stadium I, stadium IE (w tym masywną chorobę), niebolesny etap II lub niebolesną fazę IIE. Masywną chorobę zdefiniowano jako masę śródpiersia o maksymalnej średnicy przekraczającej jedną trzecią maksymalnej średnicy klatki piersiowej lub dowolnej innej 10 cm lub więcej w maksymalnej średnicy. W celu oceny zaawansowania choroby u wszystkich pacjentów wykonano badanie fizykalne, radiografię klatki piersiowej, tomografię komputerową jamy brzusznej i miednicy oraz biopsję szpiku kostnego; pomiar aminotransferazy asparaginianowej w surowicy, bilirubiny całkowitej, fosfatazy alkalicznej i dehydrogenazy mleczanowej; i morfologia krwi obwodowej. Przyporządkowanie stadium Ann Arbor opierało się na wynikach klinicznych i pomiarach guza uzyskanych przed biopsją wycinkową.6
Wszyscy pacjenci byli ambulatoryjni i żaden pacjent nie miał w przeszłości choroby zastoinowej serca lub innego nowotworu, objawów lub wyników zgodnych z zajęciem centralnego układu nerwowego z chłoniakiem lub jakiegokolwiek wcześniejszego leczenia chłoniaka. W czasie randomizacji pacjenci byli stratyfikowani w zależności od wieku (.65 lat vs. <65 lat), stadium (I vs. II) i podtypów histologicznych (rozproszone duże komórki [działające grupy preparatów G i H] vs. wszystkie inne kwalifikujące się podtypy histologiczne, w tym komórki wielkokomórkowe z pęcherzykami, małe komórki rozszczepione z komórek rozproszonych, komórki z małą i dużą komórką o rozproszonym wymieszaniu i komórki z rozproszonym drobnym nieskruszonym składnikiem odpowiednio grupy robocze D, E, F i J ]), miejsce zajęcia choroby (przewód żołądkowo-jelitowy vs [więcej w: ambrisentan, chloramfenikol, anakinra ] [więcej w: sotahexal, wysokie trójglicerydy, za krótkie wędzidełko ]