Nieprawidłowe receptory interleukiny 1 w wydzielającym kortyzę gruczolaku nadnerczy powodującym zespół Cushinga

Wydzielające kortyzę gruczolaki nadnercza są niezbyt częstą przyczyną zespołu Cushinga. Niewiele wiadomo o zdarzeniach prowadzących do powstania tych nowotworów, ale podejrzewa się w tym procesie uszkodzenia molekularne, w tym mutacje aktywujące receptorów dla czynników kortykotropowych. Strukturalnych mutacji genu receptora kortykotropowego nie wykryto w tych nowotworach, ale niektóre z nich mają polipeptyd hamujący żołądek, 2,3 wazopresyny, 4, a ostatnio, receptory .-adrenergiczne.5 W raporcie tym przedstawiamy dowody na udział komórek układu immunologicznego i jednego z produktów cytokin w tworzeniu gruczolaka kory nadnerczy u pacjenta z zespołem Cushinga. Uderzający naciek limfocytarny gruczolaka kory nadnerczy doprowadził nas do zbadania wpływu interleukiny-1 na syntezę kortyzolu przez komórki gruczolaka oraz na ekspresję receptorów interleukiny-1 typu I i II na tych komórkach. Prawie cała biologiczna aktywność interleukiny-1 może być uwzględniona przez receptory typu I. Receptory typu II nie przenoszą sygnału, ale prawdopodobnie są cięte enzymatycznie, aby uzyskać rozpuszczalne białko wiążące interleukinę 1, które hamuje aktywność interleukiny-1. 6 Stwierdziliśmy, że interleukina-1, ale nie kortykotropina, zwiększa wydzielanie kortyzolu komórki gruczolaka in vitro. Ponadto w komórkach nowotworowych wykryto białko receptora interleukiny I i jego informacyjny RNA (mRNA).
Opis przypadku
62-letnia kobieta została skierowana z powodu przybrania na wadze, nadciśnienia i hirsutyzmu trwającego trzy lata. Badanie fizykalne wykazało, że otyła kobieta ważyła 75 kg i miała 155 cm wzrostu. Jej impuls spoczynkowy wynosił 68 uderzeń na minutę, a jej ciśnienie krwi wynosiło 160/95 mmHg. Miała nadmiar twarzy, hirsutyzm, teleangiektazję i obrzęk kostki. Stężenie kortyzolu w osoczu wynosiło 25 .g na decylitr (690 nmoli na litr, normalnie, 7,2 do 18,1 .g na decylitr [200 do 500 nmoli na litr]) rano i 19,8 .g na decylitr (547 nmoli na litr) wieczorem, a wydalanie kortyzolu z moczem wynosiło 129 .g na dobę (357 nmoli na dzień, normalnie, 7 do 36 .g na dzień [20 do 100 nmoli na dzień]). Poranne stężenie kortykotropiny w osoczu było niewykrywalne (<4,5 pg na mililitr [1,0 pmol na litr], normalne, 9 do 52 pg na mililitr [2 do 11 pmol na litr]). Wartości kortyzolu w osoczu i moczu nie zmniejszyły się w odpowiedzi na deksametazon. Tomografia komputerowa ujawniła 2-cm masy w prawym nadnerczu, który został usunięty chirurgicznie, bez żadnych komplikacji. Hiperkortyzolizm i stygmaty zespołu Cushinga ustąpiły po usunięciu guza.
Metody
Przetwarzanie tkanki
Tkanka z guza pacjenta i gruczolaków wytwarzających kortyzol od czterech innych pacjentów z zespołem Cushinga niezależnym od kortykotropiny została przeniesiona do uprzednio schłodzonej soli fizjologicznej buforowanej fosforanem, pH 7,6, i przechowywana w lodzie do czasu badań immunohistochemicznych (cztery guzy) i badań in vitro (dwa guzy). Badano również tkankę trzech pacjentów z rakiem nadnerczy, a także normalne gruczoły nadnercza od czterech pacjentów poddanych nefrektomii z powodu raka nerki.
Analiza immunohistochemiczna
Komórki kory nadnerczy, chromatyny i immunologiczne scharakteryzowano immunohistochemicznie w zatopionych w parafinie skrawkach tkanki nadnerczy za pomocą przeciwciał przeciwko chromograninie A (klon DAK-A3, Dako, Hamburg, Niemcy) i 17.-hydroksylazie (dzięki MR
[patrz też: bupropion, dronedaron, klimakterium ]
[hasła pokrewne: ospamox cena, calcium alergo plus, ortokorekcja ]